Geestenwereld
| Engels origineel | spirit world |
|---|---|
| Synoniemen (vertalingen) | geestelijke wereld, zielenwereld |
| In het model van | Michael Newton |
| Type | begrip uit de methode «leven tussen levens» |
Geestenwereld (Engels: spirit world; in verschillende vertalingen ook «geestelijke wereld», «zielenwereld») is in het eigen model van de Amerikaanse hypnotherapeut Michael Newton het gebied waar de ziel zich volgens de beschrijvingen van zijn cliënten in de toestand van het superbewuste tussen aardse incarnaties bevindt. Newton bouwde zijn voorstelling van de geestenwereld op door de getuigenissen van duizenden sessies spirituele regressie samen te vatten.
Algemene kenmerken
Volgens Newton is de geestenwereld geen «hemel» en geen «hel», maar een geordende omgeving van leren en ontwikkeling: de ziel keert hier na de dood van het lichaam terug, ondergaat herstel, ontmoet haar groep en gidsen, doordenkt het geleefde leven en bereidt zich voor op de volgende incarnatie. Newton benadrukte dat er in zijn waarnemingen geen hel, eeuwige straf of duivel bestaat.
Inrichting en «plaatsen»
In Newtons beschrijvingen heeft de geestenwereld een herkenbare «geografie» (alle namen zijn uit zijn boeken):
- de poort en de tunnel — de overgang van de ziel direct na de dood;
- de tussenzone (een verdeel-«knooppunt»), waar de ziel het eerst terechtkomt;
- de plaats van genezing — het herstel van de beschadigde energie van de ziel;
- de eigen zielengroep — «thuis», een verbinding van verwante zielen;
- de bibliotheek met «boeken des levens» — optekeningen van geleefde incarnaties;
- de Raad van Ouderen — de plaats van verschijnen voor de wijze begeleiders;
- de Ring van de Bestemming — de ruimte voor de keuze van het toekomstige leven;
- de Stad der Schaduwen — afzondering en herstel van zwaar «beschadigde» zielen;
- de ruimte van transformatie en de «incubator», waar volgens de beschrijvingen nieuwe zielen verschijnen.
Bewoners
De geestenwereld wordt bewoond door de zielen zelf, ingedeeld naar ontwikkelingsniveaus en groepen, door gidsen, leden van de Raad van Ouderen, en door zielen met specialisaties (genezers, hoeders van ethiek, begeleiders van pasgeboren zielen en andere).
De weg van de ziel
De gebruikelijke volgorde volgens Newton: dood → poort → ontmoeting met een gids → genezing → terugkeer naar de groep → Raad → keuze van een nieuw leven in de Ring van de Bestemming → een nieuwe incarnatie met verlies van de herinnering aan de geestenwereld.
Bronnen
- Michael Newton. «De zielenreis» (1994), «De zielsbestemming» (2000). Llewellyn Publications.
- Newton Instituut — newtoninstitute.org