Leven tussen levens (methode)
| Volledige naam | spirituele regressie «leven tussen levens» (Life Between Lives Spiritual Regression, LBL) |
|---|---|
| Type | hypnotische regressiemethode |
| Bedenker | Michael Newton |
| Onderwezen door | het Newton Instituut |
Leven tussen levens (Engels: Life Between Lives, LBL; volledige naam — spirituele regressie «leven tussen levens») is een hypnotische regressiemethode die werd ontwikkeld door de Amerikaanse hypnotherapeut Michael Newton. Anders dan bij de klassieke regressie naar vorige levens richt de methode zich op de periode die de ziel volgens Newtons beschrijvingen tussen incarnaties in de geestenwereld doorbrengt. De methode wordt onderwezen door het Newton Instituut.
Bewustzijnstoestand en sessie
Volgens het Newton Instituut wordt de toegang tot de «herinneringen van de ziel» bereikt via een diepe transtoestand die het «superbewuste» (superconscious) wordt genoemd. De sessie is opgezet als een langdurige hypnotische regressie: de cliënt wordt eerst door herinneringen aan het huidige en een vorig leven geleid en daarna in de toestand tussen levens gebracht. Het doel van de praktijk is volgens het instituut het ervaren van «liefde, mededogen en begrip van de levensbestemming».
Etappes van de reis tussen levens (volgens Newton)
In Newtons model wordt de overgang van de ziel beschreven als een opeenvolging:
- dood en het loskomen van het lichaam;
- de «helende douche» — herstel van energie;
- ontmoeting met een gids en terugblik op het voorbije leven;
- terugkeer naar de eigen zielengroep (doorgaans 3–25 verwante zielen);
- de Raad van Ouderen (gewoonlijk drie tot zeven leden), verbonden met het doorgronden van karma;
- planning van het volgende leven en de keuze van een lichaam (de «Ring van de Bestemming»);
- een nieuwe incarnatie met verlies van de herinnering aan de geestenwereld.
Cartografie van de geestenwereld (volgens Newton)
In zijn beschrijvingen omvat de geestenwereld een «verdeelpunt», een «bibliotheek der levens» met optekeningen van incarnaties, een «Stad der Schaduwen» (rehabilitatie) en een «ruimte van transformatie». Zielen worden ingedeeld in zes ontwikkelingsniveaus, waaraan Newton aurakleuren koppelde — van wit (beginnelingen) tot indigo-violet (gevorderde «meesters»).
Oorsprong en verspreiding
De methode groeide uit Newtons praktijk vanaf het eind van de jaren 1960 en werd uiteengezet in zijn boeken, vooral «De zielenreis» (1994). Om beoefenaars op te leiden richtte Newton in 2002 de organisatie op die nu bekendstaat als het Newton Instituut; volgens deze organisatie wordt de methode beoefend door meer dan 200 gecertificeerde facilitatoren in 40 landen.
Bronnen
- Michael Newton. «De zielenreis» (1994), «De zielsbestemming» (2000) — Llewellyn Publications
- Newton Instituut — newtoninstitute.org
- Vroege versie van de website van het instituut (copyright 2003–2005) in het Internet Archive